جایی برا رفتن ندارم غیر رفتن تو خودم
یه صفر بودم که با گذشته جمع شدم
درد بودم...همه...من درد بودم و عذاب*
به درد نخور مثل یه هدفن چینی خراب
تشنج گوشیمو با سکوتم عوض کردم
حالا دارم توی رویا پی _ واقعیت میگردم

شاعر شدم...شاعر شدم شاید که آرامش...
اما همیشه تا هنوووز این حس _ جا...کش
هر واژه این شعرها هر روز تو دهنم مشت تر شد
هر نقطه این واژه ها هر شب یه زخم درشت تر شد
دیدی چه بلایی به سرم... های حس خط خطی من
دیدی تموم نشدی بازم   هااای شعر لعنتی من

اینجا به وقت صفر کنار بیداری _ خوابم
پشت چشمم پشت پرده های اشک یه کتابم
یه کتاب از بوکفسکی که مثل من بد بود
یه شاعری که خوب آدرس جهنمو بلد بود
یه شاعر مچاله بین کاغذ و سیگار و مشروب
یه دهن خون خورده از دست _ بد و خوب
یه شاعر _...
( خودتی نه ؟ خوب نبود تو این شعر اسم کسی رو
میآوردی ...بوکفسکی اینجوریا هم نیست پسر
- آره خودمم اصلا به تو چه تو فقط یه شعری که
وقتی تموم میشی برات کف میزنند* ... پس خفه شو بدبخت)

اینجا به وقت صفر من خوابم
لب به لب با لبه خیس _کتابم

*من درد بوده ام همه من درد بوده ام(احمد شاملو)
*تو فقط یک شعری که وقتی تمام میشود برایش کف میزنند(الیاس علوی)

سلام دوستان .بخاطر غیبتم تو این مدت عذر میخوام (خب اینو نگم چی بگم... بی خیال)

یک ترانه برای تو که از دور بودی و از نزدیک نه...

اصرار میکردم تو رو این چشم ها هنوز باور نکرده
دست از پوست آویزون شده دیگه بر نمیگرده
نه خسته نیستم دیگه دنبال فراری نمیگردم
دیگه کار من از این...من خستگی رو خسته کردم
تو نیستی باید کمی آروم تر و افتاده باشم
باید برای روزهای سخت تری آماده باشم
تموم دردایی که با تو کشتم حالا اومدن سراغم
چشم هزار گرگ گرسنه میخ شده رو دیوار اتاقم
حالا که نیستی گذشته مثل سیگار
میکشه آینده ی خاکسترم رو
این چشم ها خط میکشه رو صورتم 
پر میکنه گوش کرم رو

زیر یه پتوی زبر  لوچ شدم دوشکو بغل میگیرم
میدونم که یه روزی اسمتو نصفه نیمه گفته میمیرم

خیلی سیاه بود آخه چراااااا؟؟؟؟؟؟؟
این معمولا اولین جمله ایی که راجب کارهام گفته میشه ...با خودم نشستم فکر کردم که واقعا چرا به جوابهایی رسیدم: یه دانشجو توی سرزمینی که باهات بیگانگی داره سازت رو میشکنند به شعرات میگن روح شیطان تحقیرت میکنند شب وروز واسه یه کنسرت دانشگاهی تو یه اتاق سه چار متری تمرین کنی آخرش هم بگن چون یکی از نوازنده ها خانومه کنسلش کنید محرم و صفر اگه صدای سازت به گوش برسه فردا حراستی...یعنی خفه شو آشغال ...میدونم هیچ شخصیت اجتماعی پیدا نمیکنم میدونم هرجای این دنیای لعنتی وایسم بازم به گوشم میرسه که ز.م اعدام نشده تو زندان اوین از عفونت رحم جون داده. بابک یه دوسته که وقتی فقط هفت سالش بود هوس بستنی میکنه دست میکنه تو جیب داداشش و یه سرنگ خونی تو دستش میره بابک ۲۱ ساله امروز مبتلا به ایدزه و...
و اما تو...

تزریق خون تلخ تنهایی تو رگم
بعد از تو باید از چه دنیایی بگم
بعد از تو این مرد مرده تر میشه
بعد از تو میسوزم هرروز از ریشه

از خواب میپرم...گریه...دوباره میخوابم
کابوس تر میشم تو اقیانوس ـ مردابم
از مرگ میبینم که از دستام میترسه
یک...دو...تیغ زمین میفته/روی سه

{دریا تو چشمای تو بود...که روم بستی
با تو چه خوش میشد بجنگم با سیابختی
با تو چه سبز میشدم حتی تو این قحطی
دنیا قشنگ میشد قشنگ میشد ولی رفتی}

                                                  اما تو رفتی... 

تهمت دزدی به یک کلفت که مادرت باشه
گفتن شعری که جیغ ترش خواهرت باشه
مثل یک زخم که هر شب کنده میشه ...کنده میشه...کنده میشه...
مثل گریه که تنها راه یک بازنده میشه

( یه جفت گوشواره ی خونی تو جیب کهنه بابا )

...آجی؟

          دستم...

-چیه؟

سرنگ خونی دادا...

یه دسته تار موی سرد تو دست زبر یک نامرد
-بگو بابات کجا رفته؟؟؟بگو هرزه...بگو ولگرد...

مغزم سوت میکشد
                               دکتر: تو اعتیاد داشتی؟
                               -نه...
                              -متاسفانه شما...
                               شما...
                                                         
(زندگی چه عذاب بی مزه ایی میشه
وقتی تاریخ مرگت رو بدونی)

یادمه وقتی بچه بودم یه دیوونه سر کوچمون بود. دنیاش اصلن برام قابل درک نبود آیا اون فقط بدنیا امده که پدر مادرش رو زجر بده و بشینه سر کوچه ادما رو با وحشت دید بزنه
این شعر رو تقدیم میکنم به تو مجتبی جان تویی که اصلا نمیدونی وبلاگ چیه شعر چیه خوندن و نوشتن چیه حتی نمیدونی من کی ام ...

مثل قلب پیر خورشید دل تو روشن و تشنه ست میدونم
مثل گلبرگ شقایق تن تو خون برهنه ست میدونم
پشت هیچ کوچه و کوهی خیمه سپیده ای نیست واسه تو
تو شتاب لحظه ها جز قامت خمیده ای نیست واسه تو
نفسای زخم سینه ات شمع فانوستو خاموش میکنه
وقتی دل به شب نمیدی زندگی تو رو فراموش میکنه
بین مرز آسمونا گم میشی از غزل کوچ
میرسی بدون حرکت آخر این بازی پوچ
میری از خاطر قصه بی صدا با بی گناهی
فقط اون موقع میفهمی یه سوال اشتباهی
اما نیستی تا ببینی آخه تو چاک زمینی
سرنوشت تو یه جمله ست
                                       "تو یه مشت خاک زمینی"

سلام با چند کار کوتاه سال نو رو به همه دوستان پیدا شده و پیدا نشده تبریک میگم...

درد
سر من مث مث  ل ـ  یه کی سه بوکس نبو و د
وا وا س سه هم مین مش تی  در کار ن نبود
با باباتوم
       میزد تو تو تو سرم
خط ط ـ خوو نی که از
                   ب ب غل گو گو شم
پا یی ین
.
.
.
می  اومد(هه هه ه..
به هش می خند دید

                 "باب باب با بام از   این       

 مح  کم تر میزد..


بازداشتگاه
آنقدر مثل سگ
 در مقابلم له له میزدند
 که خون خودم را حلال کردم
 و نشستم خودم را تکه تکه بینشان تقسیم کردم
و در دستهای کثیفشان
 تکه
      تکه
           برای
                  تکه ایی نان

از بازداشگاه
 بیرون رفتم.


جنون

مادرم هر نیمه شب از...
تکه های گلویش را در کوچه ها می ریخت.
من هیچوقت صدای مادرم را نشنیدم.
خواب های چند ساعته سنگین اند.
   سنگین مثل دست های پدرم.

خیرگی پریده چشم به سقف خسته از نگاه
پتوی زبر بی کسی به روی جسمی از گناه

*
بغل گرفتن از تو با کشاله های بی رگم
بدون تو نفس زدن  زندگی مثل سگم
*
مچاله بین خواب و اشک تو مشت سرد خاطره
عطش عطش بوسه مرگ برای درد خاطره
*
حالم خرابه از اتاق و از هوای بی توام
از اینکه مثل زندگی برده نابودی شدم
از اینکه شکل آخرین حلقه سیگارم شدی
از اینکه تلخی /مثل خون/داخل افکارم شدی
حالم خرابه از خودم به خواب میزنم تورو
زخم تو تازه تر شده با عشق میکنم تورو
حالم خرابه...
حالم خرابه...
*
خسته شدی... از گریه ها/از جمله های زخمی ام؟
از این مدام لختگی / خون دل صمیمی ام
خسته شدی...!؟
*
چشمای دریایی این عذاب بی حساب رو
دو پلک پاره پاره بست/تابوت رختخواب رو

میدونی وحشتناک ترین چیز تو دنیا چیه؟

اینکه از یه کابوس وحشتاک بپری
ببینی زندگیت از اون کابوس هم بدتره
                                                       (برگمن)



ـ میدونی دایناسورها چرا نسلشون منقرض شد؟
ـ...
ـ بخاطر اینکه گیاهخوار بودند
                      
                        ـ حالا زمین شده سرزمین گوشتخوارها
                                                                         ـ سرزمین قاتل ها.
                                                                                          (ناگهان.تابستان گذشته)



-میدونی من چرا زنده م؟
-چرا؟
-واسه اینکه کسی از مردنم ناراحت نمیشه من تو سرزمین مرده ها تنها ترم (تهوع/سارتر)

زنی برهنه در اتاقم میرقصد
من اما
چشم هایم را
در اشکهای
مادرم
         جا گذاشته ام.